ค้นหาบล็อกนี้

แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ My Book แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ My Book แสดงบทความทั้งหมด

7/16/2553

The Lost Symbol



จบแร้ววว กับ The Lost Symbol ถามว่ายังคงเสน่ห์ของ แดน บราวน์ หรือป่าว ก็ถือว่ายังเต็มไปด้วยคุณภาพและรายละเอียด แต่อาจจะมีบางตอนที่อาจจะเยิ่นเย้อเกินไป หนึ่งร้อยหน้าแรก ไม่ไหวจริงๆจนอยากจะเคลียร์กะ แดน บราวน์ กว่าแลงดอนจะได้เข้าไปใน US Capitol น่าเบื่อมาก เพราะระหว่างทางเข้าไปมีแต่พรรณาไปต่างๆนาๆ เลยมะค่อยตื่นเต้นเท่าไหร่ แต่กลางเรื่องก็ถือว่าเป็นฉบับของ แดน บราวน์ เค้าเรย ถอดรหัสไป วิ่งไป งงๆไปบ้าง แต่ตอนจบค่อนข้างผิดหวังแบบบอกไม่ถูก อาจจะเพราะตอนท้ายเรื่องออกแนวๆดราม่ามากไปป่าวก็มะรู้ เหมือนทำมาเพื่อเป็นบทภาพยนตร์มากกว่าหนังสือ! แต่รวมๆ ก็ยังชอบ แดน บราวน์ ไม่รู้ผลงานครั้งต่อไปต้องรออีกกี่ปี ระหว่างรอก็กลับไปอ่านเชอล็อคโฮมไปพลางๆ อิอิ (มะเหงเกี่ยวกะแดนบราวน์นี่หว่าา)








5/22/2553

หมวดตี้

บ้านเมืองเริ่มสงบแล้ว ค่อยดีขึ้นหน่อย มานั่งทบทวนดูการทำงานของแต่ละฝ่ายแล้วทำให้นึกถึงตำรวจ(มะเขือเทศ) ช่วงที่เหตุการณ์ปะทะรุนแรง บทบาทของตำรวจมีมากเหมือนกัน ไม่ว่าจะยืนดูคนปล้นสดมภ์ ยืนดูคนเผาตึก ยืนดูตึกไฟไหม้ จนถึงตอนส่งโจรกลับบ้าน เราเองไม่รู้หรอกว่าในใจเค้าคิดอย่างไร หรือ หน้าที่เค้าที่ได้รับมาเป็นอย่างไร จึงไม่เข้าใจอย่างแท้จริงกับสิ่งที่ เจ้าหน้าที่เหล่านั้นทำ แต่เมื่อภาพมันฟ้องออกมาอย่างนั้น เราเองก็ได้แต่เกิดคำถาม??
พอนึกถึงตำรวจ ก็นึกถึงนายตำรวจคนนึง ที่เราชื่นชมในความดีของเค้า นายตำรวจที่ภูมิใจในหน้าที่ของเค้า แล้วจงรักภักดีต่อสถาบันอย่างสูงสุด
"วันนี้อยู่ดูโลกให้โสภิญ พรุ่งนี้ชีวินสิ้น ไม่รู้..วันตาย" คติเตือนใจผู้หมวดหนุ่มผู้ปฏิบัติหน้าที่ในสามจังหวัดชายแดนใต้ หมวดตี้...ร.ต.ต. กฤตติกุล บุญลือ นายตำรวจหนุ่มอนาคตไกลในวัยเพียง 24 ปี ซึ่งเสียชีวิตในวันเกิดของตัวเอง จากการปะทะกับกลุ่มโจรใต้

หลายๆคนหลงรักผู้หมวดคนนี้ จากความน่ารักของเค้าที่ปรากฎในไดอารี่ของหมวดhttp://polize.diaryis.com/จากอุดมการณ์แห่งหน้า่ที่และความจงรักภักดีต่อสถาบัน หลายๆข้อความของหมวดที่ปรากฏในไดอารี ทำให้เกิดความรู้สึกว่า ถ้าเจ้าหน้าที่ของเราทุกคนรู้สึก และมีความคิดเช่นเดียวกับหมวดตี้ ความเสียหายของบ้านเมืองอาจจะไม่มากมายเท่านี้
มีประโยคหนึ่งของหมวดตี้ที่อยากจะพูดตะโกนดังๆใส่หน้าเจ้าหน้าที่หลายๆคน "กินอุดมการณ์มันไม่อิ่มหรอกครับ แต่มันอิ่มใจ และอิ่มกว่ากินเงินของประชาชน" ฟังแล้วนึกถึงเจ้าหน้าที่หลายคนที่คอยแต่เบียดเบียนประชาชน บางคนอายุปูนไหนแล้ว ยังคิดไม่ได้

"เงินที่ถูกกฏหมาย แม้มันจะน้อย แต่มันสบายใจครับ" (หมวดตี้ 28 มีนาคม 2551)



"การรบ ไม่ได้ใช้แต่ความรุนแรง
คนที่นี้ ไม่ใช่โจรทั้งหมด
เราต้องแยก คนดี คนเลว
ต้องมีบู๊ มีบุ๋น มีลูกล่อลูกชน
นี่แหละ คือสิ่งที่ต้องเรียนรู้
ทำดี กับคนดี
ทำเลว กับคนเลว
ทำหล่อ กับคนสวย (อันนี้ขำๆ)
ดึงมวลชน ยากกว่าไปยิงคนให้ตายอีก

ด้วยหน้าที่ชีวติรับผิดชอบ
คือคำตอบที่คงอยู่มิรู้สิ้น
ความภูมิใจลึกล้ำดั่งอาจิณต์
รักแผ่นดินรักเกียรติศักดิ์ นักรบไทย" ( หมวดตี้ 5 เมษายน 2551)


คุณงามความดีของหมวดตี้ ทำให้นึกถึงคนไทยวันนี้จริงๆ
อยากให้คนไทย รักชาติ ศาสน์ กษัตริย์ อย่างผู้ชายคนนี้จริงๆ "ฉีเทียนต้าเซิ่น แห่งเขาฮัวกัวซาน"